دست در دست،

ستاره می رویم

در امتداد سرد کوچه خیابان های پر گاه رهگذر؛

و در میان ایستاده، لب به لب،

بوسه معنا می کنیم، نستوه مانده، عشق را؛

که تو بودی آنکه به هزار و یک نیرنگ،

نفریفته شده،

و عشق، جامه بافته،

برازنده بر تن،

مرا.

در فراسوی خاطره،

تو گنجواره، جاورش،

بر دل نشسته،

پر امید؛

وز جان

اینگونه مست،

من از عطر فشاندۀ لَخت، گیسوان تو.

باورش سخت است؛

امّا، امّا

باید بگویم

خدایگونه، سخت خوشبختم ...

برای او که میلادش گنجینه ای شدست به هزار کرشمه رقصان، شراب، جام جان، مرا ...

آن سان که تو آمدی

محبوبتر از خورشید،

کهکشان متروک

اکسیر نیاز آورد نجابت عشق را

در تصنیف بودن مینا،کیمیای تو!

ای شگرف آفریده از چیستان وجود،

مقدمت بهاران در شمیم پاییزانه، کتیبه بودن؛

نظر تو را نغز،

روی بر روی،

خطاب، ما را برهنه نوازش کن.

زمین سبز،

و دریا موج فشان،

و من منبسط، گرم در آغوش تو را ...

دلش پر غم،

تنش بی کس،

به دستش بادۀ سرخ شرنگ آگین،

دو چشمش پر ز اشک و خون،

سرش سنگین،

ملامت های آه بندگان بر دوش،

نشسته ست در میان حجم خالی خلقت،

خدای خالق گریان مست از غم؛

که شاید در رسد از ره

یکی منجی، کسی کو در هبوط خلوت ظلمت،

دلی تفتان و آهی آتشین دارد؛

مگر او بر رهاند بر

خدای ماندۀ وامانده خود را

زبند دیبِ ضحاکان خون آشام مردم کش ...